Het vragenrepertoire van journalisten en presentatoren dringt vrijwel nooit door tot wat echt relevant is, niet op het niveau van wat er lokaal speelt, niet bij organisaties, niet bij overheden. De context van allerlei beweringen en plannen komt zo publiekelijk niet aan bod. Wat zou een referentie moeten zijn als je ook weet dat er geen absolute waarheden bestaan en dat er altijd discussie mogelijk is over wat er op enig moment in de situatie relevant is?

Wanneer je het 20-puntenplan voor Gaza leest, denk je ‘dit is een bedrijfsplan’. Men vliegt de toestand in Gaza aan als een ondernemer, denkt dat dit passend is. Toch behandelen journalisten van de NOS het plan punt voor punt alsof het iets is wat je kunt bijschaven. Wat zou de bijdrage van de journalistiek van de NPO zijn als ze alle vormen van betekenisgeving tot hun beschikking had?

In deze podcast proberen we een voorstelling te geven van een publieke omroep die essentieel is voor een democratie. Zo’n omroep moet onafhankelijk zijn en heeft als taak om op alle niveau’s in de samenleving te laten zien waar wisselwerking, waarin de potentie tot evolutie huist, leidend moet zijn.

Tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen schetste de voorzitter van de IOC, Kirsty Coventry, een beeld van wat het is om mens te zijn. Het levert een samenleving waarin mensen betekenis krijgen in wisselwerking met anderen. Het leek een repliek op het machtsvertoon dat overal in de wereld de kop opsteekt. In de media was er echter niets van terug te vinden. Die waren bezig met de plannen van de coalitie en de debatten in de Kamer. Maar waar is de visie onder die plannen? En waarom zwijgen ook hier de media over?

In Amerika wankelt de democratische rechtsstaat. Het wordt pijnlijk duidelijk dat een democratische rechtsstaat geen garantie is voor democratie. Wat gaat er verloren als je van een democratische samenleving een democratische rechtsstaat maakt? En hoever zitten wij op dat pad?

Veel mensen denken dat iemand de baas moet zijn. Waar komt dat idee vandaan en wat gaat ermee verloren? En welke eigenschappen hebben ‘bazen’ waarin mensen een goede leider zien? Luister naar een gesprek tussen Rick Dekker en Wim van Dinten en ontdek wat we nu aan leiderschap missen in alle westerse landen.

Je kunt in deze tijd niet om het fenomeen heen dat steeds meer mensen van zichzelf uitgaan, zich steeds minder sociaal gedragen. Je herkent het ook in de manier waarop veel organisaties opereren, in de politiek, en misschien merk je het ook wel bij jezelf en in je omgeving. Hoe kon een toestand ontstaan waarin zelfreferentialiteit zo dominant is geworden?

Er zijn mensen die anderen helpen, mensen die delen wat ze hebben. Omgevingen en omstandigheden spelen een grote, vormende rol in de manieren waarop we voor elkaar zorgen en menen ‘sociaal’ te zijn.

Na de moord op Peter R. de Vries bleek dat men bij het OM vond dat de dreigingssituatie niet goed in de systemen van het OM paste. De modellen van het OM gaan boven de wisselwerking tussen mensen. Dat modelmatige denken vind je ook in het advies van Wennink aan het kabinet. Ze krijgen in de actualiteitsrubrieken op tv weinig tegengas. Je herkent het als: de gevestigde orde aan het werk.

Het verdringen van realiteit noemen we in de westerse wereld beschaving en vooruitgang. Dat het ons ook kapot kan maken, zien we niet. Hoe komt dat?