Wie herkent dat vrijwel alles wordt, vraagt zich af welke invloeden deze uitslag hebben bepaald.
Transcript Podcast #004
Welkom bij de podcast van Stichting Sezen. In deze reeks schetst Wim van Dinten een nieuw wereldbeeld. Je ontdekt daarmee hoe we zijn vastgelopen en je krijgt zicht op een nieuw en hoopvol toekomstperspectief.
Wim van Dinten (WvD): Ik betrapte mij erop dat bij de uitslag van de verkiezingen van 29 oktober ik niet blij was. En toen ik me dat verder afvroeg kwam ik tot de conclusie dat welke uitkomst er ook zou zijn geweest ik niet blij zou zijn geweest. En als ik dat aan mensen in mijn omgeving vraag, dan krijg ik hetzelfde antwoord.
En ja, als je je dan afvraagt hoe komt dat nou? Dan geloof ik dat iedereen die dat zegt ervaart dat waar het om gaat geen aandacht krijgt. En dat we in een toestand zijn geraakt van oppervlakkigheid waarbij wat essentieel is en wezenlijk is niet het gewicht krijgt dat het moet hebben. Maar ik zie ook wel en hoor ook wel dat mensen zich zijn gaan ergeren aan de manier waarop die verkiezing in de media vorm heeft gekregen.
En dat is ook geen wonder, omdat de politieke agenda niet ging over waar gaat onze energie nou naartoe? Wat moet er nou eigenlijk gebeuren? Wat is wenselijk en hoe zou dat eruitzien? En bij welke partij zou je dat dan het meest kunnen terugvinden? Maar nee, er werden in de media drie thema’s gekozen. Zorg, woningbouw en asiel. En er werd een spel opgevoerd waarbij de lijsttrekkers in competitie waren over de vraag wie de grootste partij zou krijgen. Je zag aan alles dat het erom ging spanning op te roepen waardoor er meer kijkers keken en dat je dan in het format van de televisie het zo inricht dat lijstrekkers af en toe moeten wisselen en het er net op lijkt alsof dat wenselijk is voor de discussie.
Lees verder
Maar in die tussentijd worden er programma’s gemaakt met reclame waar die omroepen dan inkomen uithalen. En dan heb ik het met name over de commerciële omroepen. Ons verkiezingsgebeuren is volledig weggespeeld in een vorm die past bij commerciële omroepen. En ook de nationale publieke omroep kun je beschouwen als een commerciële omroep omdat ook daar aandacht trekken en vasthouden en dat omzetten in inkomen uit reclame het bestuurlijke paradigma is geworden.
En in dat mediumparadigma is het volstrekt onmogelijk om aan de orde te krijgen wat weg is en waar het nu over zou moeten gaan en wat we allemaal als probleem ervaren. Namelijk dat we bezig zijn met defensie en we zijn bezig met ons welzijn en welvaart vooral. En tegelijkertijd weten we dat we niet goed bezig zijn omdat al wat op de aarde leeft en groeit te gronden gaat. En in die dubbel ervaar je dat je met zo’n mediabenadering van de verkiezingen en met zulke lijfstrekkers die erin meegaan en met zo’n politieke cultuur onmogelijk blij kunt worden omdat wat er toe doet geen gewicht krijgt. En hoe zou je dan, als het bij verkiezingen al niet lukt, hoe zou je dat moeten kunnen terugvinden in regeringen waarvan veel mensen vinden dat die weer moeten worden zoals de regeringen waren tot zeg maar voor Wilders heel groot werd? Terwijl juist in die periode van al die partijen de problematiek is ontstaan dat we een toestand hebben die we ervaren als niet goed, als ongezond, waar we niet blij van worden. En dat we ook zoeken naar een aanpak die wel passend zou zijn. Nou is het zo dat als ik het zo formuleer, je heel gemakkelijk kunt zeggen: “Ja, nou, maar hoe dan wel?” En daarom denk ik dat het belangrijk is om de grondslagen die eronder zitten en die weg zijn te benoemen, omdat je dan beter inzicht krijgt in hoe het nu gaat en ook inzicht krijgt in wat weg is.
Ik heb in de vorige podcast verteld dat in wisselwerking met omgeving de potentie tot evolutie huist en dat wat op aarde leeft in 4500 miljoen jaren is ontstaan. En dat je dan ook ziet dat wat in die wisselwerking tot stand komt dat je dat betekenis kunt geven. Het feit dat het in wisselwerking opkomt en groeit, dat dat een vorm is van betekenisgeving die essentieel is voor elk leven en voor alle vormen van leven. En dat daar ook bij hoort het feit dat zeker als je het hebt over zoogdieren, dat ouderen die zorgen voor hun kroost met hun kroost verbinding krijgen en die dat kroostverbinding met die ouderen dat er een sociale groep sociale betekenisgeving ontstaat en dat dat ook in wisselwerking ontstaat. Dat is niet een gedacht proces, een gemaakt proces. Ook dat ontstaat in wisselwerking met onze omgeving. En die twee vormen van betekenisgeving, die heb ik aan een domein toegekend. En dat domein noem ik dan realiteit.
En als zoogdier is het natuurlijk ook duidelijk dat je zelf groeit en dat een zoogdier ook rationaliteit heeft in de vorm van een patroon herkennen en daar rekening mee houden. En wij zijn ook zoogdier en zijn dus ook gegroeid met ons verstand, maar ook met onszelf. Alleen heeft bij de mens de ontwikkeling van die rationaliteit ertoe geleid dat we over taal zijn gaan beschikken en dat die rationaliteit zo dominant geworden is dat je kunt gaan denken in ordeningen, modellen en vormen van handelen en gereedschappen die het zo aangenaam mogelijk voor ons maken. En je ziet dat wat wij in ons hoofd bedenken en hoe we iets voelen dat dat in elkaar geplakt is als zelfreferentiële en rationele betekenisgeving. En die twee vormen heb ik toegekend aan het domein werkelijkheid.
En je ziet in onze cultuur, in alle westerse culturen, dat het domein werkelijkheid
het domein realiteit zo is gaan domineren dat al wat uit wisselwerking met de omgeving ontstaat en groepssociale vormen steeds verder zijn aangetast, beschadigd zijn, afgebouwd worden.
Nu terug naar die verkiezingen. Daarin zag je dat realiteit, het domeinrealiteit met daarin groepssociale en evolutionaire betekenisgeving niet aan bod kwam. En dat het benaderd werd vanuit werkelijkheden met onze modellen en denken en wat we willen. En dat de ene partijleider nog harder riep wat hij wilde en wat zo goed voor ons zou zijn dan de andere partijleider. En dat ertoe leidde dat je dan partijleiders krijgt die allemaal in competitie zijn in werkelijkheden en niet één staat in realiteit. En ja, ook dat is geworden in 80 jaar. Vooral na de Tweede Wereldoorlog is dat geworden, ook wel ervoor. Maar je kunt als ik daarover ga beginnen niet zeggen dat ik dat nog even erbij doe. Dus ik hoop in de komende podcasts het verhaal te houden over hoe we in deze toestand zijn geraakt, wat erin herkenbaar is, wat er zou moeten veranderen, hoe we dat zouden moeten gaan doen, maar vooral het herkenbaar maken hoe de werkelijkheden ons zo zijn gaan domineren dat de realiteit ten gronde is geraakt. Ik verheug me op die verhalen.
[Muziek] Ben je nieuwsgierig naar wat dit nieuwe wereldbeeld doet met jouw ideeën en ervaringen? Neem dan contact met ons op [e-mail of bel]. En wie weet ontmoeten we elkaar in één van onze volgende podcasts en delen we jouw ideeën en ervaringen met anderen. Onze contactgegevens vind je in de omschrijving bij deze podcast. Daarin staat ook hoe je het boek Voor wie niet naar Mars wil verhuizen bestelt. Wim van Dinten zet daarin dit nieuwe wereldbeeld uiteen.